Τα Πρόσωπα της Ελλάδας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;ΜΙΑ ΑΠΛΗ, ΕΥΘΕΙΑ ΓΡΑΜΜΟΥΛΑ»

Ο Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη, από γονείς πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης. Εκτός από μυθιστορήματα, έγραψε βιβλία και θεατρικά έργα για παιδιά, καθώς και θέατρο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος (είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες και στο ραδιόφωνο. Αν του ζητήσεις να περιγράφει τον εαυτό του με 5 λέξεις θα σου απαντήσει «δουλειά, δουλειά, δουλειά. Βάδισμα. Βάδισμα» Σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου.

  • Όταν τον ρώτησαν σε συνέντευξη…Ποιά είναι η εικόνα που έχετε για την ευτυχία;Απάντησε «Να πεθαίνεις από δίψα και να σου προσφέρουν ένα ποτήρι δροσερό νερό.»
  • Θα ήθελε να έχει το ταλέντο ενός καλού πιανίστα
  • Αν θα μπορούσε να αλλάξει κάτι στην καριέρα του θα απέφευγε μάλλον κάποιους αφόρητους ανθρώπους.
  • Τα δυο πιο αγαπημένα πιο αγαπημένα του πρόσωπα μέσα από μυθιστορήματα είναι ο θείος Τάκης και η δεσποινίς Πελαγία
 Γιάννης Ξανθούλης
  • Η αγαπημένη του απασχόληση είναι η ζωγραφική
  • Δεν συμπαθεί τα κυριακάτικα «κενά» που αρχίζουν από το μεσημέρι και μετά. «Μάλλον είναι κατάλοιπο από το σχολείο. Μετά το μεσημέρι τα πράγματα αγρίευαν, έπρεπε να προετοιμαστώ ψυχολογικά για τη Δευτέρα»είπε σε μια συνέντευξη του
  • Αγαπάει τα ταξίδια. Ως παιδί προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, η Κωνσταντινούπολη έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του και στα βιβλία του.
  • Στα βιβλία του έχει «καταχραστεί» όπως λέει την ανάκληση αναμνήσεων και γι’ αυτό η μνήμη είναι για εκείνον το πολυτιμότερο αγαθό στην πορεία του χρόνου. «Δεν θέλω να χάσω τη μνήμη μου. Θα είναι σαν να χάνω τον εαυτό μου. Γιατί αν χάσεις τη μνήμη, δεν υπάρχει λόγος να ζεις. Γιατί; Να τρως σούπες;».
 Γιάννης Ξανθούλης

Ανάμεσα στα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι: Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα (1984), Το πεθαμένο λικέρ (1987), Το ροζ που δεν ξέχασα (1991), Η εποχή των καφέδων (1992), Οικογένεια Μπες-Βγες (1994), Το τρένο με τις φράουλες (1996), …ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (1998), Ο Τούρκος στον κήπο (2001), Το τανγκό των Χριστουγέννων (2003), Ο θείος Τάκης (2005), Του φιδιού το γάλα (2007), Κωνσταντινούπολη – των ασεβών μου φόβων (2008), Δεσποινίς Πελαγία (2010), Ο γιος του δάσκαλου (2012). Την Κυριακή έχουμε γάμο(2015). Βιβλία του έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη κι έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το τελευταίο του μυθιστόρημα Εγώ, ο Σίμος Σιμεών(2017)


Comments are closed.